ARTEX trafił w cyfrową przynętę. I to 59 razy na 59 prób

Gdy ktoś dostanie się do firmowej chmury, zwykle nie wie od razu, gdzie leżą wartościowe dane. Zagląda do plików konfiguracyjnych, sprawdza uprawnienia, szuka kluczy i kolejnych punktów zaczepienia. Agent AI robi to samo, tylko potrafi przejść przez wiele ścieżek bardzo szybko. Czy można go złapać, zanim zdąży osiągnąć cel?

Tracebit sprawdził to w laboratorium. W 59 próbach z cyfrowymi przynętami agent dotknął co najmniej jednej z nich za każdym razem. Wynik brzmi świetnie, ale ważne jest, co dokładnie badano i czego te liczby nie dowodzą.

Najpierw: czym jest ARTEX i co testował Tracebit?

ARTEX to platforma do prowadzenia działań ofensywnych z pomocą agentów opartych na modelach językowych. Operator podaje cel, a system rozdziela zadania i wykonuje kolejne kroki: rozpoznanie, sprawdzanie dostępu, szukanie danych czy eskalację uprawnień. Może służyć do legalnych testów penetracyjnych. Google Threat Intelligence Group i Mandiant opisały jednak także przypadki użycia ARTEX przez sprawców rzeczywistych włamań.

W badaniu Tracebit nie uruchomiono każdej dostępnej wersji ARTEX przeciwko prawdziwej firmie. Badacze użyli AntiFox, jednego z forków tego projektu, w kontrolowanym środowisku AWS. To istotne rozróżnienie. Wynik testu pokazuje zachowanie agentów w przygotowanym scenariuszu, a nie skuteczność obrony we wszystkich sieciach.

Po co zostawiać w chmurze fałszywy sekret?

Wyobraź sobie plik konfiguracyjny, który wygląda, jakby zawierał ważne dane dostępowe. W normalnej pracy nikt nie powinien go używać. Jeśli ktoś próbuje, dostajesz sygnał. To właśnie canary, czyli cyfrowa przynęta.

Taki sygnał jest przydatny, bo zespół bezpieczeństwa nie musi zaczynać od pytania, czy wzmożony ruch w logach jest zwykłą administracją. Ma konkretną tożsamość i zasób, które trzeba sprawdzić. Oczywiście sam kontakt z przynętą nie dowodzi jeszcze, że napastnik osiągnął cel. Alert jest początkiem dochodzenia.

Tracebit użył też przynęt z treścią mającą wpłynąć na decyzje agenta. Nazywa je Context Bombs. W jednym z przykładów fałszywy raport z pentestu sugerował, że rzeczywiste słabości są honeypotami. Agent mógł przez to ominąć obiecującą ścieżkę albo stracić czas na ocenę, czy informacja jest prawdziwa. To inny mechanizm niż samo wykrycie kontaktu.

Co wyszło w liczbach?

W wariancie z dziewięcioma przynętami agent skontaktował się z canary w 59 z 59 prób. Dla pięciu z sześciu testowanych modeli mediana czasu od startu próby do pierwszego kontaktu była krótsza niż pięć minut. U szóstego modelu wyniosła 12 minut i 36 sekund. Mówimy o czasie od rozpoczęcia eksperymentu, nie o zegarze uruchomionym w chwili pierwszego włamania do prawdziwej organizacji.

Badacze mierzyli również, czy agent osiągnął zadany cel. Bez przynęt udało się to w 58 z 60 prób. Przy dziewięciu pułapkach: w 11 z 59 prób. Różnica jest duża. Nie można jednak powiedzieć, że sam alert canary zatrzymał pozostałe próby. W tym wariancie były zarówno przynęty alarmujące, jak i treści mylące agenta. Test nie rozdziela wpływu obu elementów.

Widać też, że nie każdy agent reagował tak samo. GLM-5.3 osiągnął cel w pięciu z dziewięciu prób. W tych przebiegach tego modelu, w których wystąpił kontakt z przynętą i późniejszy sukces, mediana odstępu między zdarzeniami przekroczyła 45 minut. To ciekawa wskazówka dla obrońców, ale nie obietnica, że w każdym incydencie będzie 45 minut na reakcję.

Co zrobiłbym z takim alertem w SOC?

Najpierw ustaliłbym, jaka tożsamość sięgnęła po przynętę i skąd przyszły żądania. Potem sprawdziłbym, do czego ta tożsamość miała dostęp przed alertem i co zrobiła zaraz po nim. Jeśli obraz wskazuje na przejęcie konta, trzeba ograniczyć dostęp, zabezpieczyć ślady i równolegle sprawdzić powiązane sesje oraz klucze.

Sama instalacja canary niczego nie załatwia, jeśli alert czeka w kolejce do rana. Przed wdrożeniem warto ustalić, kto odbiera takie sygnały, kto może odciąć konto i jak szybko da się to zrobić. Przynęty trzeba też rozmieścić tam, gdzie agent rzeczywiście będzie szukał: w pozornie użytecznych konfiguracjach, sekretach czy usługach chmurowych. Jedna pułapka schowana na uboczu da mniej szans na wczesny sygnał.

Ten test pokazuje coś praktycznego. Szybkie, szerokie rozpoznanie prowadzone przez agenta może zwiększyć ryzyko, że dotknie zasobu przygotowanego przez obrońcę. W laboratorium Tracebit zdarzyło się to w każdej próbie z pułapkami. Teraz najważniejsze pytanie dla zespołu bezpieczeństwa brzmi: co jesteśmy w stanie zrobić, kiedy taki sygnał przyjdzie po kilku minutach?

Źródła

O autorze

Paweł Hordyński

Od ponad 20 lat pracuję w branży IT, a od 2018 roku zawodowo zajmuję się cyberbezpieczeństwem, analizą incydentów i testami penetracyjnymi.

Na co dzień mam do czynienia z prawdziwymi danymi, realnymi zagrożeniami i sytuacjami, w których błędne założenie kosztuje czas, pieniądze albo bezpieczeństwo. To doświadczenie bardzo mocno ukształtowało mój sposób myślenia – i dokładnie ten sposób myślenia chcę Ci przekazać w Cyberdetektywie.

Ten kurs powstał dlatego, że przez lata widziałem, jak wiele problemów bierze się z braku umiejętności weryfikowania informacji, łączenia faktów i odróżniania danych od domysłów. W pracy z incydentami i bezpieczeństwem bardzo szybko wychodzi na jaw, kto potrafi analizować sytuację, a kto tylko zgaduje – i ta różnica jest kluczowa również poza światem IT w zupełnie prywatnych warunkach.

Cyberdetektyw nie jest kursem teoretycznym ani zbiorem efektownych trików. To próba przeniesienia podejścia znanego z cyberbezpieczeństwa i pentestów do świata OSINT-u. Pokażę Ci nie tylko narzędzia i techniki, ale przede wszystkim tok myślenia, który wykorzystuję w swojej pracy.